Νέα αποχαρακτηρισμένα αρχεία της ΕΥΠ «φωτίζουν» την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου
Στη δημοσιότητα 123 έγγραφα, συνολικής έκτασης περίπου 2.000 σελίδων, από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της Υπηρεσίας, καλύπτοντας την περίοδο από το 1953 έως και το 1959.
Νέα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα δίνει στη δημοσιότητα η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ), που ρίχνουν «φως» στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.
Μετά τη δημοσιοποίηση των Δελτίων Πληροφοριών για την Κύπρο (Ιούλιος-Αύγουστος 1974) τον Νοέμβριο του 2024 με αφορμή τα 50 χρόνια από την Τουρκική εισβολή, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) προχωρά σε ένα ακόμη βήμα προς την ανάδειξη του ιστορικού της αρχείου, με τρόπο πια συστηματικό και οργανωμένο.
Στόχος της Υπηρεσίας είναι η σταδιακή καθιέρωση μιας τακτικής και μεθοδικής διαδικασίας αποχαρακτηρισμού, που θα επιτρέπει σε ιστορικούς και πολίτες να προσεγγίζουν ακόμη και «δύσκολες» ή «αμφιλεγόμενες» περιόδους της ιστορίας μέσα από την οπτική της εποχής.
Στο πλαίσιο αυτό, δίνονται σήμερα, Τετάρτη 1 Απριλίου, στη δημοσιότητα 123 έγγραφα, συνολικής έκτασης περίπου 2.000 σελίδων, από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της Υπηρεσίας, καλύπτοντας την περίοδο από το 1953 έως και το 1959.
Το υλικό περιλαμβάνει δελτία πληροφοριών, εκτιμήσεις και αναλύσεις που αφορούν, μεταξύ άλλων, στις χώρες του σοβιετικού συνασπισμού, σε δραστηριότητες Ελλήνων του εξωτερικού, στην εσωτερική κατάσταση της χώρας σε σχέση με την κομμουνιστική δράση, καθώς και σε ζητήματα που σχετίζονται με περιοχές ιδιαίτερου εθνικού ενδιαφέροντος, όπως τα Βαλκάνια, η Τουρκία και η Μέση Ανατολή.
Τα έγγραφα αυτά αντανακλούν το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής, όπως διαμορφωνόταν από τις συνθήκες του Ψυχρού Πολέμου και το έντονα πολωτικό μετεμφυλιακό περιβάλλον στην Ελλάδα και όπως είναι φυσικό, η θεματολογία, οι εκτιμήσεις και η φρασεολογία τους, επηρεάζονται καθοριστικά από τις αντιλήψεις και τις προτεραιότητες της περιόδου εκείνης.
Η δημοσιοποίηση του συγκεκριμένου υλικού που βεβαίως πραγματοποιείται σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες και τις διεθνείς πρακτικές, αποτελεί την πρώτη φάση μιας ευρύτερης, διαρκούς προσπάθειας για τη σταδιακή δημοσιοποίηση του ιστορικού αρχείου της Υπηρεσίας, με χρονική συνέχεια και με βάση το προβλεπόμενο ελάχιστο όριο των 50 ετών από τη σύνταξη των εγγράφων.
